Evi dört duvardan ibaret sanıyoruz, ama değil. Dışarısı kadar içeride de bin türlü hikaye var. Duvarlara sorun. Evde yaşananların en büyük şahidi onlar. Hele de bizimkisi... Dönüp baktığımda gördüğüm bir beyazlık değil. Her temas iz bırakmış adeta. Nasıl bırakmasın... Dile kolay, tam yedi yıl olmuş bu eve taşınalı. Çok insan geldi geçti. Çok sofralar kuruldu. Küskünler barıştı, arkadaşlıklar bozuldu. Fakat hepsi hayata dahildi. Çünkü cereyan eden her duygu, yaşamaya dairdi.
Şimdi veda zamanı. Duvarlar, tıpkı ilk geldiğimizdeki gibi bomboş. İzler var elbet ama, zamanla kaybolacak. Belki yeni gelene bir şeyler anlatacak ama günün sonunda unutulacak. Çünkü unutmak zorundayız. Devam etmenin başka bir yöntemi yok.
Yolu bu evden geçen herkese selam olsun. Belki bir gün, bir yerlerde yine kesişiriz. Yeni izler bırakacağımız duvarı bulduğumuzda görüşmek dileğiyle.
Kapanış Henri Mattise'ten:"Yarım yüzyıldan fazladır çalışıp düşündüm, ama duvar hala yerinde duruyor."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder